W autobusie jedna z pasażerek uznała, że może robić, co tylko zechce, i bez skrupułów położyła brudną stopę na moim podłokietniku. Kilka razy poprosiłem ją, żeby ją zabrała, ale ona uparcie udawała, że śpi. W końcu musiałem dać jej lekcję, której długo nie zapomni. 😨
Tamten dzień był wyjątkowo wyczerpujący. Skończyłem pracę później niż zwykle i czułem się tak, jakbym nie spał od kilku dni. Marzyłem tylko o tym, żeby spokojnie wrócić do domu, oprzeć się wygodnie i przez chociaż pół godziny o niczym nie myśleć.
Autobus był prawie pełny. Ludzie wracali z pracy: jedni przeglądali telefony, inni przysypiali, a jeszcze inni bez słowa patrzyli przez okno. Usiadłem od strony przejścia i mocno trzymałem torbę z zakupami, które zrobiłem po drodze.
Przez pierwsze kilka minut panował spokój. Nagle jednak poczułem coś przy łokciu.
Spojrzałem w bok i zobaczyłem kobiecą stopę. Przez moment nawet nie rozumiałem, co się dzieje. Kobieta siedząca za mną wyciągnęła nogę i położyła bosą stopę dokładnie na moim podłokietniku.
Nie miała butów, a jej stopa wyglądała, jakby przez cały dzień chodziła po zakurzonych ulicach. Ostrożnie odwróciłem się w jej stronę. Kobieta siedziała z zamkniętymi oczami i wyraźnie udawała, że śpi.
Pomyślałem, że może nieświadomie wyciągnęła nogę podczas drzemki. Dlatego spokojnie powiedziałem:
— Przepraszam, ale pani stopa leży na moim podłokietniku.
Nie odpowiedziała. Powtórzyłem głośniej, a wtedy lekko uchyliła jedno oko, spojrzała na mnie i natychmiast znowu je zamknęła.
Nawet nie drgnęła. Zapach stawał się coraz bardziej wyczuwalny, a osoby siedzące w pobliżu zaczęły marszczyć nosy i wymieniać porozumiewawcze spojrzenia. Z każdą chwilą siedzenie tam było coraz mniej przyjemne.
Po kilku minutach ponownie się odwróciłem.
— Proszę zabrać nogę.
Tym razem kobieta ciężko westchnęła, jakbym to ja przeszkadzał jej w odpoczynku.
— Jestem zmęczona — mruknęła zirytowana. — Nic ci się nie stanie.
Po tych słowach znowu zamknęła oczy. Nie chciałem wszczynać kłótni. Ten dzień i tak był już wystarczająco trudny.
Siedziałem więc w ciszy jeszcze przez kilka minut. Jednak kobieta najwyraźniej uznała, że skoro nikt jej nie powstrzymuje, może pozwolić sobie na wszystko.
Po chwili nie tylko nie zabrała stopy, ale jeszcze wygodniej się ułożyła, całkowicie zajmując mój podłokietnik. Rozejrzałem się po autobusie. Kilku pasażerów już obserwowało całą sytuację.
Niektórzy kręcili głowami, inni uśmiechali się pod nosem. Było jasne, że wszyscy doskonale widzieli, kto zachowuje się niewłaściwie.
Wtedy wpadłem na pomysł. Prosty, ale bardzo skuteczny. Sposób, by dać jej lekcję, której z pewnością długo nie zapomni. 😲
Wyjąłem z torby butelkę zimnej wody, którą kupiłem po pracy.
Odkręciłem ją i wypiłem kilka łyków. Następnie ostrożnie uniosłem rękę z butelką, udając, że autobus nagle szarpnął podczas skrętu.
Kilka kropli lodowatej wody przypadkowo spadło prosto na jej stopę. Kobieta niemal wyskoczyła z siedzenia.
Szeroko otworzyła oczy i błyskawicznie cofnęła nogę.
— Co pan wyprawia?! — krzyknęła ze złością.
Spojrzałem na nią spokojnie.
— Przepraszam, autobus gwałtownie szarpnął.
Już miała coś odpowiedzieć, gdy pasażer siedzący naprzeciwko nagle się odezwał:
— Przynajmniej teraz pani stopa wreszcie zniknęła z cudzego siedzenia.
Chwilę później ktoś za nami zaczął się śmiać. Zaraz dołączyła do niego kolejna osoba.
W ciągu kilku sekund połowa pasażerów w pobliżu patrzyła na kobietę z wyraźną dezaprobatą. Starszy mężczyzna siedzący przy oknie pokręcił głową i dodał:
— Młody człowiek trzy razy grzecznie prosił panią, żeby zabrała nogę.
Kobieta rozejrzała się dookoła i zrozumiała, że nikt nie zamierza stanąć po jej stronie. Szybko założyła buty, odwróciła się do okna i nie powiedziała już ani słowa.
Przez resztę podróży jej stopy pozostawały dokładnie tam, gdzie powinny. A ja w końcu mogłem spokojnie się odprężyć i patrzeć przez okno.
Czasem ludzie nie rozumieją najprostszych próśb. Jednak gdy nagle stają się obiektem uwagi całego autobusu, ich dobre maniery potrafią wrócić same.
